Hüzne dalıyor yine akşamlarım. Sensizliğin geçmek bilmeyen akşamları oluyor hep. Bırakıp gidişlerinin yıl dönümlerini yaşıyorum. Unutulmak denen kelimeyi yüreğimin en ücra yerlerinde filizlendirip duruyorum. Ben sessizliğimle dost olmaya uğraşırken kalbimdeki acıyı hissediyorum her saniye. Küçücük ses kırıntılarında seni bulmayı, seni duymayı özlüyorum. Ölüm kokuyordu gözlerine son baktığımda. Yüreğimiz ölümlere alışmak zorunda mıydı?Biz birbirimize muhtaçtık. Oysa sen giderken ölüm bize muhtaç olmuş gibiydi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder